„Antygona”, Sofokles

Autor: Sofokles (Sophocles)
Tytuł oryginalny: Σοφοχλεονζ Αντιγσ
Język oryginalny: grecki (klasyczny)
Kategoria: Literatura piękna
Gatunek: utwór dramatyczny (dramat, komedia, tragedia)
Forma: utwór dramatyczny
Stron: 49

Moja ocena:
Cóż mogę powiedzieć? Otwieram książkę, czytam pierwszą wypowiedź, akurat zbiegiem okoliczności, jest to wypowiedź Antygony. I nagle cisza. Zupełnie niezrozumiany język, zupełnie obce rymy i forma pisania. Uprzedzali mnie na początku, że to nudna, trudna, ciężka i dłużąca się lektura. Jednak na przekór innym, muszę stwierdzić, że wyjątkowo mi się podobało!

Szczęście człowieka – wielki rozum!
To najcenniejszy dar:
Kto pełni zawsze wolę bożą,
Ten ciężkich ujdzie kar.
W cierpieniu ten, kto grzeszył dumą,
na starość uczy się rozumu.

Uroku książce nadało wydanie, jakie posiadam w domu. Moje wydanie „Antygony” wydrukowane zostało 60 lat temu, dokładnie w 1949. Nosi imię i nazwisko mojego pradziadka, który także z niej korzystał oraz notatki mojej mamy, która także czytała Sofoklesa z tego wydania. Piękne, jak na swój wiek, strony, lekkie pismo mojej mamy obok, zapach książki. To coś, to od razu wprowadziło mnie w świat lektury.
Wspominając „Pana Tadeusza”, z którym od samego początku się nie polubiłam, pełna obaw sięgnęłam po „Antygonę”. Co jak co, jeśli nie zrozumiałam Pana Tadeusza, to dopiero tą książkę! No przecież, to jeszcze kupe lat wstecz, matko boska, jak ja to zrozumiem? Pierwsze strony, pierwsze niewiadome. Ale wzięłam się. Skupiłam i okazało się, że naprawdę można to zrozumieć bez większego wysiłku. To naprawdę dobry utwór. Ba! Wręcz ponad czasowy. Weźmy książki, które były bestselerami jeszcze niedawno, a teraz kurzą się na półkach, bo nikt ich nie czyta. A tu, znajdziemy mądrość nawet po tylu latach!
Można nie lubić lektur, ja nie lubię, ale z tą wyjątkowo się polubiłam. I myślę, że czasem do niej wrócę, aby znów odnaleźć coś mądrego.

Tak trup przy trupie leży, doczekawszy
ślubów małżeńskich – w pałacu Hadesa.
I daje przykład, jak nierozum ludzki
największym bywa człowieka nieszczęściem.

Od wydawcy:
„Antygona” (Antigone) Sofoklesa należy do najlepszych, najpoczytniejszych i najczęściej wystawianych sztuk spośród zachowanych dramatów antycznych. Jest to arcydzieło o charakterze uniwersalnym, ponieważ zawiera przekaz zawsze aktualny i dla ludzkości, i dla człowieka jako jednostki. Sofokles głosi, że godność ludzka jest niezbywalna, że nie przekreśla jej nawet najgorszy czyn, bo brat, chociażby był zdrajcą, nie przestaje być bratem i człowiekiem, nie staje się rzeczą, którą można rzucić psom i sępom na pożarcie, lecz zasługuje na miłość i poświęcenie. Poeta eksponuje znaczenie naturalnych więzów między osobami bliskimi oraz przeciwstawia miłość nienawiści. Dowodzi, że istnieją niepisane prawa boskie i prawa naturalne, których nie należy lekceważyć.

5/6

Reklamy

2 myśli nt. „„Antygona”, Sofokles

  1. oś specjalnie, nie przepadałam za takimi tego typu książkami. I raczej nie będę.
    Bądź ze mnie dumna, nie przeczytałam nawet połowy ” Krzyżaków ” a ze sprawdzianu dostałam 3 -. Ha.! JA w to nadal nie wierzę…

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s