„Pamiętnik narkomanki”, Rosiek Barbara

Autor: Rosiek Barbara
Tytuł: „Pamiętnik Narkomanki”
Język oryginalny: polski
Kategoria: Literatura piękna
Gatunek: biografia/autobiografia/pamiętnik
Stron: 304

Moja ocena:
Nigdy tak naprawdę nie zrozumiemy tych ludzi, którzy piją, biorą, prostytuują się. Bo z naszej strony wygląda to tak zupełnie „normalnie”, jak już wpadłeś w nałóg, to z niego wyjdź. Otrząśnij się, powstań i żyj dalej. A prawda jest taka, że nigdy, dopóty sami tak nie skończymy, nigdy nie zrozumiemy ludzi takich jak oni. Takich jak Barbara Rosiek.

Zawsze myślałam, że gdy trzeba będzie odejść, to będę się bardzo tego bała. Bo mimo wszystko nikt nie chce odchodzić, gdy się jest tak młodym. Wtedy tak bardzo chce się żyć. Z tym wszystkim, co się kocha, z człowiekiem, którego się kocha. W tym cholernym życiu potrzebna jest miłość. Bez niej jest wieczna pustka, która dusi, zabija, męczy. I wtedy nie można być sobą. Jest się dla siebie zupełnie obcym. Tak zupełnie i bez reszty obcym dla samego siebie.

Co możemy wiedzieć o walce z samym sobą, o codziennych zmaganiach? Wydaję się nam, że wiemy co to jest ból, psychiczny i fizyczny. Wydaję się nam, że trzeba być wyjątkowo głupim, aby wpaść w nałóg. Być może trzeba być idiotą, aby wpaść, aby zacząć ćpać. Ale nie trzeba być bystrzakiem, aby wyjść. Bo wyjść z nałogu jest bardzo trudno i nie wielu się to udaje. Całe ich życie po nałogu, to jest codzienna walka. Zmaganie się z samym sobą, z przeciwnościami, uciekaniem od znanych narkomańskich ulic, znajomych. Przecież całe życie narkomana to jest jakieś małe grono, po za nim nie ma się nikogo. Dosłownie nikogo. Przecież narkomani wychodzą z założenia, że nikt ich nie rozumie, a do tego dochodzi jeszcze stan „po wpływem” narkotyków, kiedy to mają olane na innych ludzi, a na głodzie, nienawidzą innych. Gdy kończy się życie narkomana, gdy zrywa z dotychczasowym nałogiem i chce walczyć, jest mu naprawdę ciężko, bo gdzie się nie ruszy, inni narkomani od razu go rozpoznają. Co jak co, ale każdy narkoman, pozna drugiego narkomana nawet w tłumie.

Walczy we mnie tyle postaci. Jestem jak wiecznie niespokojne morze. Codziennie powstaje we mnie coś nowego, pełnego niedosytu dla widza z zewnątrz i zrywam się do nowych poszukiwań jak fala bijąca o brzeg.

Być może, będzie to dziwne porównanie, ale czytając kolejną książkę o narkomanach(mam już za sobą „Dzieci z dworca zoo” Christiane F.) zaczynam porównywać narkomanów, do ludzi chcących popełnić samobójstwo. Bo my tak naprawdę nie wiemy jak to jest, kiedy ktoś chce się zabić. Wydaję się nam, że samobójca z dnia na dzień myśli sobie tak „O! Mam dość życia. Chcę się zabić”. A prawda jest zupełnie inna. Samobójcy z dnia na dzień, zupełnie niezauważalnie zanika chęć życia. Przestaję się bać nadjeżdżającego samochodu, „Potraci mnie? Trudno…”. Nagle przestaje się uśmiechać, myśli (na początku) nie dają mu spokoju, ciągle jest zadumany i smutny. Dopiero później, gdy patrzy na jakieś wydarzenie/zjawisko/przedmiot, kombinuje jakby się tu uśmiercić. Tak samo narkoman. Stereotypowo, myślimy, że on sam tego chciał, jak chciał to niech ma! A jeśli spojrzeć z zupełnie innej strony, narkoman jest jak samobójca. Na początku przestaje mu zależeć, jak mnie kolejna dawka zabije, trudno, jeśli nie, to nic. Dopiero gdy stacza się na dno, odkrywa, jak bardzo się stoczył, że próbował się zabić. Czasami jest za późno, czasami w ostatni momencie ten ktoś się budzi.

Stachura: Pomóż sobie, bo tylko jedynie wtedy pomożesz sobie w tym sensie, że będziesz w stanie nie potrzebować pomocy, tylko jedynie wtedy będzie zarazem w stanie pomóc innym ludziom. Bądź w swoim świecie, bo żaden inny do dla ciebie nie istnieje, bądź naprawdę sobą, nie uciekaj od siebie, nie oszukuj się, nie udawaj przed sobą i przed innymi, że jesteś kimś innym niż ten, którym jesteś. Bądź sobą, bo tylko tak możesz siebie poznać.

Biorąc się za opisanie książki. Lektura ta podzielona jest jakby na dwie części. Pierwsza to życie Rosiek w nałogu, odtrucia, leczenia i psychiatryki. A druga to jej walka ze sobą, życie bez narkotyku, studia.

[...] mój uśmiech to maska, pod którą toczę wewnętrzną walkę, jestem w niej osamotniona.

Pierwsza część jest napisana stylem dość młodzieżowym, lekkim i przystępnym w zrozumieniu. Zaś druga, to mocne emocje targające Baśką, jej walka z samą sobą, pokonywanie lęku. Dość kręte myśli, emocje. Trzeba dużej gimnastyki, aby dokładnie złapać sens wewnętrznych przeżyć bohaterki. Autorka włożyła całą duszę w pisanie, dzięki czemu, podczas czytania, mogliśmy wyczuć zmiany nastojów, nienawiść, obojętność, pragnienie, a przede wszystkim walkę jaką toczyła autorka sama ze sobą.

Jeżeli życie zostało nam dane, nie można ciągle pytać o jego sens, tylko tak je przeżyć, by spełniało się codziennie.

Porównując „My dzieci z dworca zoo” oraz „Pamiętnik narkomanki”, zauważam dużą różnicę miedzy opowieściami tych pań. Christiane miała problemy od małego, nie miała udanego dzieciństwa. A Baśka miała dom rodzinny, do którego zawsze mogła wrócić, rodzice kochali ją cały czas, zawsze miała w nich wsparcie. Twierdzi się, że narkoman, musi poczuć, że upadł na samo dno, ale czy podczas tego procesu, jaki ciągnie się od samego początku do końca, kiedy osiąga się dno, czy wtedy nie zanika miłość rodzica do dziecka i na odwrót? Przecież Christiane nawet nie wracała do domu, mieszkała w spelunie. Więc mogę spokojnie powiedzieć, iż Rosiek Barbara miała wielkie szczęście. Nie musiała też sprzedawać swojego ciała. Nie musiała chodzić na zarobek czy żebrać o pieniądze na heroinę. Czytając książkę nawet zauważamy, że miała okres, gdy wstrzykiwała sobie heroinę, ale był to zamiennik za morfinę. Nie była uzależniona od hery, być może dlatego, poradziła sobie z przeciwnościami losu, wyszła z nałogu, żyje. Ale zawdzięcza to tylko sobie.

Książka jest świetnym przykładem walki człowieka z samym sobą, zmaganiu się z codziennym życiem oraz zboczeniem z drogi w bardzo młodym wieku. Co teraz bardzo często się zdarza. Ale tak naprawdę to XXI wiek tak kształtuję młodych. Uczymy młodych od małego, takich zachowań, teraz jeśli chcesz być fajnym, musisz palić, pić, uprawiać seks na każdym zakręcie, z każdym. Dosłownie. Wiem jak to wygląda w mojej szkole, co jakiś czas ktoś się chwali ile wypił, czy stracił przytomność, albo czego to oni na tej imprezie nie robili.

W nocy byłam w Bytomiu na oddziale sztucznej nerki. Wiozłam dwudziestoletniego chłopaka, który jest dializowany trzy razy w tygodniu i wierzy, że dostanie przeszczep, który się przyjmie. To niepojęte. Jest niewolnikiem aparatury, a tyle w nim wiary. Chłonęłam ją dla siebie. To była bardzo ważna noc. Zaczęłam wierzyć, że można.

Takie książki sprawiają, że nie czujemy się tak samotni w tym wielkim świecie. Zauważamy, że są ludzie, którzy niekiedy mają gorzej od nas. A przede wszystkim uczymy się tyle mądrego. Przecież nie na co dzień ktoś przedstawia nam taką historię i pokazuje nam tyle uczuć i emocji, niekiedy ciężkich i niezrozumiałych. Ale otwiera się i pokazuje świat z zupełnie innej strony. Z tej brutalnej strony, którą też musimy znać. Przecież są dobre i złe dni, jak także, dobre i złe postacie, które grają sami ludzi, a scenarzystą jest życie.

Od wydawcy[z okładki]:
To prawdziwe notatki dziewczyny, później kobiety, w których zamkniętych zostało piętnaście lat życia na krawędzi, we wciąż na nowo podejmowanej walce z nałogiem. Jej przejmujące, niejednokrotnie bardzo drastyczne świadectwo rodzi prawdę o piekle, jakim jest uzależnienie. Daty dzienne wyznczają tu czas szkoły, pracy i wakacji, ale przede wszystkim czas życia i śmierci.
[Pracownia Słów, Warszawa 2002]

5,5/6

About these ads

13 thoughts on “„Pamiętnik narkomanki”, Rosiek Barbara

  1. Najbardziej zaskoczyło mnie to, że na końcu napisała imię męskie ‚ Wiktor ‚. Do dzisiejszego momentu i pewnie wiele, wiele lat będę myślała kim, on był dla Basi, Baśki, Barbary…
    Trudno jest mi zrozumieć narkomana, ale czasami myślę, że ta ucieczka ma swoje dobre strony, mimo, że tych złych jest milion więcej. ` Dzieci z dworca Zoo ` były dla mnie większym szokiem, bo czytałam tą książkę, akurat po ` Pamiętniku narkomanki `. Ten świat w Niemczech, był bardziej zarysowany i jakby gorszy.
    Jak sama Barbara Rosiek przyznała, na całe szczęście ominęło ją, to, że nie musiała się prostytuować i poniżać tak nisko jak inni narkomani chcąc zdobyć tą działkę majki, czy hery…
    Zawsze życie narkomana wydawało mi się ciężkie. Nigdy nie uważałam ich za gorszych, zawsze równych sobie. Zawsze odnajdywałam sobie taką ‚ małą narkomankę ‚ mimo, że nią nie jestem…

  2. Wyrysowana pewnie nigdy się nie dowiemy kim był Wiktor. Być może w innych książkach jest wspomniane, ale nie wiem. Dopiero się zabiorę za nie.
    Może głupio to zabrzmi, ale każdy ma coś z narkomana, każdy jest do czegoś uzależniony. Są to małe rzeczy np. słodycze czy trochę większe jak komputer. Więc nie powinniśmy oceniać innych, bo sami nie potrafimy się czemuś oprzeć.

    PS. Czemu takich ludzi jak Ty jest tak mało ? Takich, którzy nie oceniają innych i traktują ich równym sobie.

  3. Niestety nie jestem „obcykana” w tych tematach; nie przeczytałam żadnej książki o narkomanii. Dlatego nie wypowiem się tak obszernie o tym.
    Ale akurat wątek o samobójstwie popieram, sama o tym wiesz. ;)
    Ze wszystkich uczuć, które odczuwam, czytając tę recenzję to współczucie dla tych ludzi. Mam do nich żal, że nie potrafią sami rozwiązać swoich problemów, tylko potrzebne im są „uszczęśliwiacze” lub „dopalacze”. Choć wiem, że życie czasem naprawdę daje w kość i trzeba mieć na prawdę silną wolę, aby to „normalnie” przetrwać. I tu kieruję pokłon w Twoją stronę. :)
    Szczerze? Nie mogłabym powiedzieć jak Wyrysowana. Dla mnie to ludzie, którzy już zadecydowali, że się poddają.
    A końcowy cytat tak mnie zauroczył, że musiałam sobie go skopiować. :P Ten chłopak na prawdę wierzył! To dopiero trzeba być master sourced! xD
    Takie małe pytanko… czemu 5,5/6? ;>

    PS. empatyczna, ma coś mądrego do powiedzenia, nie przejmuje się opinią innych i broni słabszych, doskonały towarzysz do kina i poważnych rozmów… tych mniej też, oczywiście, oczytana.
    W następnym komentarzu dopiszę. :)

    A miałam się nie wypowiadać tak rozwlekle, noo!

  4. Przeczytałam Twoją recenzję i zobaczyłam Zośkę z mojego miasta – Zosia to piękna dziewczyna, tak piekna, że gdyby dobrze trafiła dziś oglądalibyśmy ją na okładkach kolorowych gazet, ale Zosia nie trafiła dobrze – wpadła w narkotyki. Najgorsze było to, że wszyscy ją znali ( w tak małym mieście nie trudno o to) znali jej rodzicow – oboje lekarze i wszyscy widzieli jak szarpie się z matką, błagając ją o pieniądze na ulicy.Dziś Zosi nie ma, niestety była jedną z pierwszych ofiar AIDS w mieście. To straszna tragedia dla rodziców i właśnie o tym myślę, kiedy spotykam się ze wspomnieniami nałogowców. Gdzie są dziś wasi rodzice? Jakie miejsce zajmowali w waszej głowie kiedy braliście, piliście itp? Czym zasłużyli sobie na oglądanie powolnej śmierci dziecka?Hm?

  5. Tweety Wiesz, powiem Ci, sama nie wiem, jakoś nie mogłam dać 6, bo jednak „My dzieci z dworca zoo” były bardziej przejmujące. Ale właściwie, nie można oceniać z pozoru, która książka jest bardziej przejmująca, czy walka z narkotykami czy walka z samym sobą na odwyku. Obie są straszne, obie pouczają oraz obie dotyczą narkomanek, które wybrały tak,a nie innaczej. Nie wolno nam oceniać, która miała gorzej, bo życie narkomana nie jest do porównywania. (Tak mi się wydaję, ale inni mogą sobie porównywać.)
    Podczas czytania zaznaczałam cytaty, które wykorzystam w recenzji, po pewnym czasie, książka była cała w zakładkach :) a ja się gubiłam gdzie jestem i co czytam ^^.

    PS. Aż mi się miło zrobiło! Nie wiedziałam, że mnie tak postrzegasz..

  6. Moni masz zupełna rację. Rodzice nie zasłużyli sobie na takie widowisko. To nawet było poruszone w książce. Kotan(psychoterapeuta Baśki) właśnie strasznie żałował, że nie ma w Polsce takiego ośrodka jak w Ameryce. Takiego, w którym leczy się nie tylko narkomanów, ale także ich rodziny. „Nie tylko narkoman jest chory, ale także jego rodzice i rodzeństwo. Cała rodzina jest chora”

    • i chyba głównie rodzina cierpi – bo albo taki się znieczuli albo (ku chwale) jak się wyleczy to rodzina i ta pamięta! właśnie to dla nich powinna być też pomoc
      PS jak dziś zdrowie i nauka??

      • Pomalutku do przodu. Zdrowie, jak zdrowie, trochę gardło boli, przynajmniej od samego początku nie gorączkowałam :)
        A nauka idzie mozolnie, dowiedziałam się dzisiaj, co pani wymyśliła na sprawdzian i jedyny postęp jaki dokonałam w nauce mapy Europy jest zaznaczenie numerami wszystkiego co mam się nauczyć, uporządkowanie pod jakim numerem jest co. Teraz zostaję się tego nauczyć. Oj ciężko to widzę. Za mało czasu, zbyt późno do tego zasiadłam. Ostatnio nawet nie wiem jak się nazywam tyle mam do nauczenia.

  7. Tak dziś. Mapa poszła strasznie, pani zrobiła makabrycznie trudny sprawdzian z Europy. Za to „Kamienie na szaniec” poszły bardzo dobrze :) Jestem dobrej myśli, zawsze trzeba być :)

    Dziękuje za kciuki :)

  8. Pingback: „Kokaina”, Rosiek Barbara « Wykredowana

  9. Właśnie jestem w trakcie czytania tej książki,ale zastanawiam się czemu gdy zaszła już naprawdę daleko,nie myślała o ćpaniu,przełamała się i wzięła chociaż wcale tego nie chciała..
    Książka jest ciekawa, i daje trochę do myślenia..

Dodaj komentarz

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

WordPress.com Logo

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Twitter picture

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s